Artykuły
  • Register

54857766Język ojczysty dla każdego narodu jest podstawowym narzędziem zachowania dziedzictwa kulturalnego. Jednak o to narzędzie należy zadbać. Jak szybko ginie język? Faktem jest, że od 1950 roku w świecie zniknęło 250 języków. Do refleksji nad tym tematem skłania nas historia naszej bohaterki.

Duże miasto – duże możliwości, ale też nie mniejsze wyzwania. Miasto zmienia człowieka, bez względu na to czy chce on tego czy nie. Zmiany będą, natomiast na ile są one jakościowe i treściowe, zależy od indywidualnych cech każdego z nas.

Metropolie «celują» w młodzież, która przybywa z prowincjonalnych miasteczek czy wsi: na studia, do pracy, w poszukiwaniu lepszego losu. Już po roku pobytu w dużym mieście, najbardziej ulegli przybysze, stają się drażliwsi i aroganccy w stosunku do innych, jakby im się wydawało, że podnieśli się o szczebel wyżej ponad swoich rodaków. Jednak główny problem tkwi w czymś innym. Urbanizacja, niestety wykorzenia własne zasady ludzkie, przekształca indywidualność. Dla komfortowej integracji w społeczności metropolii należy jej ustępować, świadomie coś w sobie zmieniać, przekraczać oznaczone przez siebie granice.

Moja koleżanka od dzieciństwa marzyła o studiach w stolicy. Była przekonana, że w małym mieście, skąd pochodzi, nie ma warunków do pełnej realizacji zawodowej, dlatego bardzo się cieszyła, gdy dostała się na jeden z kijowskich uniwersytetów. Pierwszy problem, z którym zetknęła się Oksana (tak ma na imię moja koleżanka), to był konflikt językowy.

«W naszym kraju nie znać rosyjskiego, nawet jeśli urodziłeś się na Ukrainie Zachodniej, gdzie przeważnie posługują się językiem ukraińskim, to coś dziwnego. Język rosyjski słyszymy w telewizji, w radiu, w prasie czytamy artykuły napisane po rosyjsku. Jednak po zapoznaniu się ze swoimi kolegami z roku i nauczycielami akademickimi byłam zszokowana, że niektóre osoby na Ukrainie nie potrafią zrozumieć języka ukraińskiego!» – opowiada o swoich wrażeniach dziewczyna.

Gdy przyjaciele opowiadali nawzajem jakieś historie z życia, Oksana musiała opowiadać dwukrotnie: najpierw w języku ukraińskim, a później tłumaczyć to na rosyjski. Tak dziewczyna zaczęła się posługiwać językiem rosyjskim, bo po co powtarzać wszystko dwa razy, jeśli da się to wyjaśnić w języku dla wszystkich zrozumiałym.

Później, w czasie studiów, koleżanka dodatkowo zaczęła pracować jako administrator w jednej z kijowskich restauracji. Dyrektor zastrzegł na początku, że jeśli gość zwraca się w języku rosyjskim, o żadnym patriotyzmie i pragnieniu rozmawiania po ukraińsku, nie może być mowy. A była to restauracja z kuchnią ukraińską, z odpowiednim wystrojem wnętrz i potrawami w menu.

«Czy czułam wstyd z tego powodu, że zapominam ukraiński? Nie. Było mi tak zręcznie, wszyscy mnie rozumieli i akceptowali, nie nazywali «zachodniaczką» czy «banderowką». Co więcej, cieszyłam się z tego, że w lepszym stopniu poznałam rosyjski » – zapewnia koleżanka.

Gdy Oksana wróciła na kilka dni do domu, musiała przypominać sobie ukraińskie wyrazy, by opowiedzieć rodzicom o swoim życiu w stolicy. Wtedy przyszedł moment poważnej refleksji. Dziewczyna nie zaprzecza: nikt jej nie zmuszał, sama dobrowolnie zrezygnowała z języka ojczystego, który niby przeszkadzał jej akceptacji w środowisku. Teraz koleżanka rozmawia wyłącznie w języku ukraińskim, pilnie pracuje nad jego poprawą.

Oksana mieszka w stolicy od pięciu lat. Po tym, jak wróciła do języka ukraińskiego, postawa innych wobec niej się nie zmieniła.

«Podobnie, jak większość moich rówieśników, pragnę być Ukrainką w każdym zakątku naszego kraju, bez względu na to, czy to zachód czy wschód. Obecnie z dumą opowiadam w Kijowie, że jestem Lwowianką i uśmiecham się w odpowiedzi na komplement, jak ślicznie rozmawiam po ukraińsku, a rosyjskojęzyczni uczestnicy rozmowy proszą mnie o wybaczenie, że rozmawiają ze mną po rosyjsku» – śmieje się dziewczyna. – «Takie pragnienie, aby dostosować się do życia stołecznego w zamian za rezygnację z przekonań, uważam za pożyteczne doświadczenie. Dopiero po nim zaczęłam uświadamiać, że szacunek zdobywa się przez czyny, a nie przez kopiowanie obcego i nie zawsze prawidłowego modelu zachowania».

W dziełach klasyków literatury ojczystej, można spotkać sceny, kiedy to ludzie wyjeżdżający do miast, zamieniali język ukraiński na rosyjski, co miało niby oznaczać inteligencję, albo było świadectwem mody. Zasada ta działa jednak do dzisiaj. Drugim powodem są bariery w robieniu kariery. Jednak nic nie usprawiedliwia zdrady języka. Zawsze można pozostać Ukraińcem i rozmawiać w języku ukraińskim, przecież jesteśmy mieszkańcami Ukrainy.

Oksana PUNIAK

 

W świecie istnieje około 6000 języków. Połowa z nich może zniknąć w ciągu dwóch-trzech pokoleń. W celu ochrony różnorodności językowej w świecie w 1999 roku UNESCO ogłosiło 21 lutego Międzynarodowym Dniem Języka Ojczystego.

 

FB

Biblioteka MW

Jency wrzesnia 1939 foto 240 2

dzien

Informacja

logoGranica

 

 

 

 Kursy walut

Konkursy, festiwale, wydarzenia

gaude2017

 

Partnerzy

 

LOGO MonitorInfo mini

 

PastedGraphic-1 

 

 

cz

 

 

Reklama

 

po polsku po polsce 1

 

SC Corporate Services Sp 1